Allan Fineberg's blog
Mi foje havas oportunon tralegi monatan revuon pri la jida lingvo, titolita
Pakn Treger (Sak-Portisto). Fine de 2006 oni mencias specialan programon de muziko kaj poeziumado.
La muzika grupo estas Klezperanto. Mi tre ŝatas la nomon. Iru al
http://www.klezperanto.com
por plua informo.
Sylvan Zaft, a fervent ELNA member and writer about many things, but especially about Esperanto-related things, wrote once a speculative piece of fiction about an American tourist trying to make a purchase in China using Esperanto as the means of communication. In the story, all the world's peoples are able to get along quite nicely linguistically using Esperanto as a bridge language.
I thought about this story often as I slogged through Walt Disney World a few days ago with some cousins from Germany. Their English is minimal. My German is better than that, and my wife's is better still. But there were plenty of times when we were all tongue-tied.
Venontsemajne, miaj tri filinoj, mia edzino kaj mi ricevos amatajn familianojn el Germanio. Ili pasigos kelkajn tagojn vidante Nov-Jorkon, kaj poste ni ĉiuj vojaĝos al Florido por ĝui Disney World. La Marŝantaj Muzikistoj de la liceo de mia plej juna filio vojaĝos tien por muzikumi en Disney World. Ni kunvojaĝos por subteni ilin kaj por naĝi en la oceano de disniumado.
Kvankam la germanoj ne parolas la anglan, mia edzino kaj mi parolas germane, ŝi multe pli bone ol mi. Ŝi eĉ parolas kun regiona akcento, el Saksujo. Kaj estas por mi iomagrade plezuro plibonigi mian konon de la germana.
En la kvara paragrafo de ĉi tiu redaktora komento en
The New York Times, vi legos interesan mencion de Esperanto.
El mia vidpunkto, kiel Esperantisto dum duona jarcento, mi devas
konfesi, ke mi vidas nenion tre malbonan en la komento.
Fakte, mi plej ofte opinias, ke se ni atendas oficialan aprobon de
Esperanto en la baldaŭa estonteco, ni atendos vane.
Miaopinie, Esperanto jam sukcesis por mi. Kaj ĝi ja sukcesis
por miloj kaj centmiloj de aliaj Esperanto-parolantoj tutmonde.
Ni povas viziti aliajn esperantistojn en multaj landoj, gastiĝi
Antaŭlonge, bona esperantista amiko mia montris al mi sian specimenon de la malnova Enciklopedio de Esperanto. Ĝin eldonis firmao en Hungario.
Ĉu iu ĉi tie havas ĝin? Mi tre multe deziras aĉeti kopion.
Mi sidiĝas en la klasejo. Hodiaŭ mi estas art-instruisto.
La mezgrada lernejo estas plenŝtopita. En mia klaso dudek
junuloj artumas, ludas, interparolas. Ili estas afablaj
kaj respektemaj, obeemaj infanoj. Kaj ili havas ĉion, kion ili deziras.
Aliflanke de la rivero, en Paterson, aliaj infanoj klopodas lerni, ludi kaj ŝerci. Tamen ili ne havas la avantaĝojn de niaj junuloj.
Mi ĉiam restos komunisto. Tamen, komprenu ke por mi la vorto komunisto ne temas pri la sistemo en la eksa Sovet-Unio.
Ĉijare mi deziris ĉeesti la Kongreson ĉiutage, tamen bedaŭrinde tio estis neeble. Nur dimanĉe mi povis ĉeesti, kune kun mia edzino.
Kiel ĉiam, mi kun plezuro naĝis kelkajn horojn en la varma akvo de esperantumado. Mi refreŝi-
ĝis revidante malnovajn amikojn,
kaj mi ĝojis amikiĝi kun uloj kiujn mi ni konis antaŭe.
Bedaŭrinde, ni devis foriri tuj post la bankedo, kaj mi ne havis la oportunon adiaŭi al la multaj amikoj novaj kaj malnovaj kiuj partoprenis la Kongreson.
Espereble ni ĉeestos la venontjaran Kongreson. Intertempe, karaj verdaj amikoj, fartu bone! Ĝis la revido.
I would love to get a few Esperantists and friends of Esperanto together some time this fall just for an informal gabfest, maybe at
my house in Fair Lawn, maybe at a local Panera Bread. If you're interested, please email me at: allan.fineberg@gmail.com, or call me
at 201-797-4884.
Tre plaĉus al mi gastigi ĉi-aŭtune neformalan kunveneton de
Esperantistoj kaj amikoj de Esperanto, ĉu en mia hejmo ĉu en
Panera Pano en mia najbarejo. Interesatoj bonvolu skribi al mi, aŭ telefoni laŭ la supraj informeroj.
What a remarkable thing this Esperanto-speaking community is.
A month or so ago, The New York Times had an article about a Brazilian movie, "Two Sons of Francisco/Dois Filhos de Francisco." It's a moving film about two brothers - real people - who made good in the world of Brazilian country music. I decided I had to have the film. And so I found the Internet portal of the Brazilian Esperanto League. I sent them an email asking for their help in gettiing me the DVD of the film.
Within a few days I got email from a young Brazilian woman who was coming to this country to work as an au pair in Connecticut and earn college credits. She said she would bring the DVD and send it to me. A few days later, she arrived in Connecticut and mailed me the disk.
